Kwetsbaarheid
Voor nu schrijf ik eens een blog over kwetsbaarheid. Want wanneer durven we onszelf kwetsbaar op te stellen? Volgens mij bijna nooit. Ons werd geleerd dat we sterk moeten zijn, in het systeem van de maatschappij moeten passen. Laten zien dat je sterk bent, onkwetsbaar bent, een soort supermens te moeten zijn.
Maar de kracht zit erin dat we mogen laten zien wie we als mens zijn. Als persoon. Met onze mooie kanten en onze minder mooie kanten. Onze menselijke kanten. Want we zijn niet perfect. We zijn mens. Eigenlijk is het heel verdrietig als we onszelf groot (moeten) houden om gezien te worden. Ervaren te worden, gehoord te worden.
Weet dat ik het ook ontzettend moeilijk vind om gezien te worden. Het idee alleen al kan me spaans benauwd maken. Tegelijkertijd mag dat er ook zijn. Een van de plekken voor mij waar ik mezelf toesta om kwetsbaar te zijn is mijn eigen huis. Mijn eigen veilige thuishaven.
Maar wat voor mij nog belangrijker is dat ik je je kwetsbaarheid moet kunnen uiten. Voor iedereen is dat iets anders. Schrijven van een blog, zoals dit ;), Of in je dagboek of artjournal. Maar er zijn ook andere plekken en manieren.
Ecstatic Dance
Daar waar ik me veilig voel en waar het gezien mag worden is een Ecstatic Dance. Dansen als je in je eigen woonkamer danst. Geen verplichte pasjes. Jouw gevoel mogen uiten met je lichaam. En of je nou helemaal gezond bent of niet. Het maakt niet uit. Ikzelf heb op het moment last van mijn knie. Een blessure van al meer dan 26 jaar. Ik heb ermee leren zijn, al kom ik de pijn en het verdriet tegen op de dansvloer. Met een Ecstatic Dance dans je 2 uur lang op de muzikale reis van een DJ. Er wordt niet gepraat op de dansvloer en het is dan een hele kunst om niet 2 uur in je hoofd te gaan zitten. Al komt de gedachtenstroom echt wel voorbij, maar ga voelen en bewegen met je lichaam. Het hoeft niet perfect te zijn! Ondanks dat je met een groep mensen bent, is er niemand die kijkt hoe je danst. Het is je eigen proces en jouw dans. Je hoeft niet met anderen te dansen als je dat niet wilt of durft. Maar weet dat je in een warm bad bent.
Het allermooiste vind ik dat ik zelf spaceholder ben bij Ecstaticdancetwente.nl. Een plek waar ik elke week erg graag kom, vrienden heb gemaakt en waar ik niet altijd de sterke persoon hoef te zijn maar ook even mag zakken en mag zijn met wat zich dan ook maar aandoet. Mijn wekelijkse therapiesessie noem ik het ook wel eens ;} Niet gaan is geen optie voor mij. Het is een veilige plek waar mijn tranen en verdriet mogen en kunnen stromen. Niet in de dagelijkse sleur, maar gewoon ben met wat er is. Goed of fout is er niet. En na 3,5 jaar kan ik zeggen dat ik met alles wat ik al heb meegemaakt, misschien nog wel het meeste en gelukkigst met mezelf ben door het dansen.
Verandering
Maar weer terug naar de kwetsbaarheid. Het is heel fijn om te merken welke positieve veranderingen ik heb doorgemaakt door elke week weer te mogen zijn met het dansen. Als spaceholder, waar mensen tegenop kijken maar waarbij ook de tranen te kunnen en mogen lopen. Niet alleen de sterke te hoeven zijn die draagt maar ook ontvangen. De veiligheid te kunnen bieden aan een ander en daardoor ook mezelf toe te kunnen staan dat mijn eigen pijn en verdriet er mag zijn. Maar ook die van een ander. Je bent niet alleen. Samen dragen we het veld. De DJ, de spaceholders en de dansers. Het is een samenspel in hoe een avond verloopt. We doen het samen. Zonder de DJ geen muziek, zonder space holders mis je veiligheid en geborgenheid. En zonder dansers, geen dans. Elke week is het weer genieten van het samenspel tussen deze factoren. Iedereen is mens en iedereen neemt een stuk mee naar de dansvloer. De dansers kunnen een goede of een slechte dag hebben. Spaceholders kunnen vermoeid zijn en geen puf hebben. Net als de dansers. Zelfs een DJ heeft zijn of haar aandeel in de zaal goed aanvoelen en daarop inspelen in meebewegen of zo opgaan in hun eigen verwerking en proces. Het gaat om het zoeken naar de balans voor iedereen. Je grenzen verkennen of verleggen. En het mooiste is, dat kan zo groot of zo klein zijn als je zelf wil. Jij hebt zelf de regie daarin. Je hoeft niet mee te gaan in de groep of het geheel. Het is spelen 2 uur lang.
Samenhorigheid
Want gisteren was voor mij een avond die zo kenmerkend is voor onze dans community. De samenhorigheid was zo onwijs groot! Laat ik het zo zeggen dat de dansreis een grote omweg heeft genomen van de reisplannen. Maar dat het ons op de mooiste plekken heeft gebracht die je je maar kunt voorstellen. Alsof je de mooiste waterval onderweg hebt gevonden, met tranen in je ogen van pracht. Die anders nooit was ontdekt door de mensheid omdat die diep in de jungle was verstopt. En wij hebben het mogen vinden, gezamenlijk met elkaar. De kracht en de kwetsbaarheid die in dit geheel naar voren kwam is het allermooiste cadeau wat ik op zo’n avond heb gevonden.
Andere kijk
Je kunt het zien als een avond waarin alles de mist in ging. Of als een avond waarin de mooiste schatten tevoorschijn zijn gekomen. Ik kies het laatste al voelde ik gisteren nog even het eerste. De ik moet sterk zijn en ik moet er voor een ander zijn, werd aangeraakt en transformeerde naar een liefdevolle blik naar mezelf. En nu ik dit zo schrijf durf ik dit ook bijna niet te delen omdat dit ook zo kwetsbaar voelt voor mij. Maar het mag gelezen worden. Niet iedereen kan zich vinden in zo’n dansavond. Dat besef ik mij ook. Er zijn meer manieren om je te verbinden met jezelf en jezelf de inzichten cadeau te doen. Maar een van de belangrijkste voor mij is wel het dansen.
Mocht je het dansen graag eens willen uitproberen dan is er altijd wel een Ecstatic Dance bij je in de buurt. Ik heb de mazzel dat ik op loopafstand er een in mijn eigen wijk in Prismare door Ecstatic Dance Twente, maar een andere fijne plek is Ecstatic Dance Lelystad. Waar ik ook hele fijne dans ervaringen heb gehad.
